Rozdział V :

Dedyk for Aneta ;*  ♥ 

*** Z perspektywy Nathalie ***

 

- Co się ze mną dzieje ? Czuję się tak lekko i niesamowicie.  Zaraz!  Kto siedzi koło mnie?  OMÓJBOŻE!  To Niall  !  

-Witaj córeczko . - ktoś powiedział do mnie . 

*** Z perspektywy Nialla ***

-Nati , proszę obudź się .  - myślałem  . Byłem zrozpaczony . - Gdybyś ty wiedziała, nie mogę żyć bez ciebie .

Nagle aparatura , do której podłączona była Nathalie ze spokojnego pikania zmieniła dźwięk na przeraźliwy pisk . [tak , wiem zdanie do bani xD ] Do sali wpadło mnóstwo lekarzy, którzy wypchnęli mnie na korytarz. Usiadłem na krześle i schowałem głowę w dłonie. Przyznam - płakałem . Wiedziałem co oznaczał ten dźwięk, ale ciągle miałem nadzieję . Po jakichś dwudziestu minutach z sali wyszedł lekarz. Prawdopodobnie był to wujek Nathalie, bo był przygnębiony i naprawdę baardzo zmartwiony. 

-Przykro mi . -Powiedział

-Czy to znaczy . .  . To znaczy , że ona . . .  -te straszne słowa nie chciały mi przejść przez gardło.

-Tak, niestety, to prawda. - widać było, że on też nie mógł się z tym pogodzić. 

-Czy mogę ją jeszcze zobaczyć? - zapytałem.

-Tak , proszę . Nie mam nic przeciwko.

*** Z perspektywy Nathalie ***

-Mama ! - nie mogłam w to uwierzyć. ! - Wiesz jak się za tobą stęskniłam . 

-Tak córeczko , ja też za tobą tęskniłam . Nawet bardzo. Ale popatrz teraz tam . - pokazała mi chłopaka siedzącego w poczekalni.

- O Boże , to Niall. Dlaczego on płacze ??  - byłam wstrząśnięta.

-Hmm.. bo teoretycznie to umarłaś. Ale.. . .

-Co?! To niemożliwe !!

- Ale praktycznie to jeszcze nie . - uśmiechnęła się. - Jeśli chcesz to możesz wrócić , żyć dalej. 

- Ale ja... ja chcę być z tobą ! 

-Posłuchaj . Pomyśl o Agacie , Caroline , Julliet, o tacie . A nawet o Niallu.  Oni będą za tobą tęsknić.

-A ty?  Jesteś dla mnie ważniejsza. 

-Ja jestem przy tobie każdego dnia, w każdym czasie. Jak jesteś smutna i wesoła. Chronię cię i się tobą opiekuję, choć tego nie czujesz. 

- Dobrze chcę wrócić.

(Teraz następuje taki moment , że Nathalie zapomina o całym zdarzeniu i o całej rozmowie ze swoją zmarłą matką. )

*** Z perspektywy Nialla ***

-OMÓJBOŻE !- wybiegłem na korytarz. - Doktorze ! Doktorze !
 Pobiegłem do gabinetu doktora.
-Panie Horan , co się pan tak drze ? Tu jest wielu chorych ludzi . Oni potrzebują spokoju. '
-Ona żyje ! Rozumie pan ! Ona żyje !!  Otworzyła oczy. - krzyczałem dalej.
-Hmm.. na pewno się panu przywidziało .
-Nie wierzy mi pan . Niech pan przyjdzie zobaczyć. Przekona się pan .

*** Z perspektywy Nathalie ***

- Gdzie on pobiegł ? Dlaczego nie został przy mnie.? A tak w ogóle gdzie ja jestem ? Nie mogę sobie przypomnieć tego miejsca. Chyba nigdy tu nie byłam . - myślałam.

Kilka minut później do sali wszedł .. OMÓJBOŻE . .  mój wujek którego ostatni raz widziałam 4 lata temu, a za nim JEZUSMARIA .!  Niall, Niall Horan ! Co oni tu robią ?

- O Boże , to cud . To naprawdę cud. Jeszcze nigdy takie coś nie zdarzyło się w historii medycyny. - mówił zszokowany wujek.

-Sorry, wujek , ale nie wiem o czym mówisz. - powiedziałam.- I tak w ogóle gdzie ja jestem. I jak to się stało , że ty tu jesteś? Nie powinieneś być przypadkiem w Londynie?

-Ejj.. Nie tyle pytań naraz ! Najpierw odpocznij , a później ci wszystko opowiemy.

-No niech wam będzie.

Położyłam się i natychmiast zasnęłam . 

* Półtorej godziny później *

Obudziłam się wyspana i wypoczęta.. Czułam się świetnie , jak nigdy dotąd . Otworzyłam oczy i obejrzałam się po pokoju. Moją uwagę przykuł blondwłosy chłopak siedzący przy moim łóżku.

-Witaj Śpiąca Królewno. - wyszczerzył białe zęby.

-Czy to.. czy to naprawdę ty?- zdziwiłam się.

-Tak , to ja. Dlaczego cię to tak dziwi ?

-Bo ty jesteś sławny. 

-Ejj.. Nie pamiętasz jak z przyjaciółkami siedziałaś u nas w hotelu, jak mdlałaś? -

-To nie był sen ?!

-Nie, a czemu tak myślisz?

-No bo to trochę dziwne. Wszystkie moje marzenia zaczęły się spełniać. Jak dotąd nic nigdy mi się nie udawało , zawsze miałam pecha. - wybuchłam. 

- Oj, nie mów tak . Odtąd na pewno wszystko będzie dobrze.

W tej chwili do sali wszedł lekarz i powiedział:

-No panie Horan . Koniec odwiedzin na dziś.

- Ok , to do jutra. - pożegnał się.

 

 

Chwilę później do mojej sali przyszła pielęgniarka , która dała mi jeść  i ogarnęła trochę w sali. 

Położyłam się spać . Gdy nazajutrz obudziłam się zobaczyłam , że mam Sms'a od Nialla . "Śpisz jeszcze? Jak wstaniesz to zadzwoń . xx " taka była treść tej wiadomości.  Jak najszybciej zadzwoniłam do niego. Odebrał od razu . 

-Hej , Nathalie. - przywitał się. 

-Hej.. Niall.

-Jak się czujesz? Wszystko w porządku.? - wypytywał. 

-Tak , u mnie wszystko  w normie . Ale dzwonię w sprawie wiadomości. 

-Ahh.. tak . Zupełnie zapomniałem . No więc.. Dzisiaj odwiedzimy cię wszyscy !! 

-My to znaczy kto? - zapytałam.

-No chłopacy z One Direction!

-OMÓJBOŻE . -szepnęłam . Gdy oni przyjdą to u mnie w sali będzie totalna masakra. 

-Co? - zapytał.

- Nie , nic , nic . To wspaniale. 

- To ja już muszę kończyć. Mam dużo pracy. Papa.

-Hej . -rozłączyłam się.

Wyciągnęłam z szafy  gazetę i zaczęłam czytać. Po kilku minutach do mojej sali weszła jakaś dziewczyna. Wyglądała tak.
-Hej , jestem Gabi. - przedstawiła się. 

-Cześć, nazywam się Nathalie , ale mów mi Nati. 

I tak od słowa do słowa zaczęłyśmy rozmawiać. Dowiedziałam się , że tak jak ja ma 16 lat i mieszka w Polsce.  Dowiedziałam się również , że jest wielką fanką One Direction. Dopiero teraz zauważyłam,  że ma na sobie taką koszulkę.  Do szpitala do Londynu trafiła z powodu białaczki.Lekarze dawali jej jeszcze kilka tygodni życia. Powiedziała mi , że przed śmiercią chciałaby spełnić swoje największe marzenie , czyli spotkać chłopaków z One Direction.

-Mam pewien pomysł. - myślałam na głos.

-Jaki? - przejęła się.

-Mogłabyś wyjść na chwilę z sali ? Zawołam cię zaraz.

-Ok, żaden problem . - I wyszła z sali.

Gdy dziewczyna wyszła od razu zadzwoniłam do Nialla . Przez pewien czas nie odbierał , ale w końcu podniósł słuchawkę. 

-Hej Nati.

-Hej Niall. Wiesz mam do ciebie prośbę. - powiedziałam bez owijania w bawełnę.

-Jaką?

-Poznałam dziś pewną dziewczynę . Gabi ma na imię. Jest chora na białaczkę i zostało jej kilka tygodni życie. A jej największym marzeniem jest spotkać One Direction. Więc tak sobie pomyślałam , że gdy dzisiaj przyjdziecie to ona mogłaby posiedzieć z nami , pogadać. Zapomniała by na chwilę o swojej chorobie. Więc co ty na to ? - powiedziałam jednym tchem.

-Czekaj chwilę , zapytam chłopaków.

-Ok. 

Po jakichś 20 sekundach Niall odezwał się znowu.:

-Misja zakończona . !! 

-Zakończona , czyli. . .

-Zgodzili się.

-To świetnie . - ucieszyłam się.

-To my tak będziemy koło 18. 

-Ok. To ja już kończę. Papa. - rozłączyłam się.

Zawołałam Gabi do sali.  Gadałyśmy jeszcze chwilę , ale w końcu musiała już iść. Na koniec powiedziałam jej. 

-Przyjdź dziś do mnie przed osiemnastą.

-A po co . -zdziwiła się.

-Mam dla ciebie taką małą niespodziankę. - usmiechnęłam się tajemniczo. 

- Ok , przyjdę. 

-To do potem. 

-No narazie . - wyszła. 

_______________________________________________________________

No i nareszcie jest długo oczekiwany rozdział piąty . xD

Przepraszam , że tak długo musieliście czekać , ale szkoła , szkoła i jeszcze raz szkoła - poprawianie itp. 

xD

 

A i proszę : KOMENTUJCIE , bo jak nie powiem to nie komentujecie .xD

 

 

Pzdr. ♥ 

 

Aaaa.. Aneta trzymam cię za słowo i chcę widzieć ten komentarz xD